Η εμφάνιση του Άρη στο Πανθεσσαλικό απέναντι στον Βόλο δεν μπορεί να διαβαστεί ως μια ακόμη κακή βραδιά μέσα στη σεζόν. Ήταν η αποτύπωση όλων των παθογενειών που κουβαλά η ομάδα εδώ και μήνες. Και το ανησυχητικό δεν είναι η ισοπαλία. Είναι ότι τίποτα απ’ όσα είδαμε δεν ξάφνιασε.
Ο Άρης προηγήθηκε χωρίς να έχει κάνει τελική στο πρώτο ημίχρονο, στην πρώτη (και μοναδική!) γρήγορη μετάβαση στην επίθεση, από ένα αυτογκόλ που περισσότερο προέκυψε από συγκυρία. Μέχρι εκείνο το σημείο η ανάπτυξή του ήταν αργή, προβλέψιμη, χωρίς καθαρή πρώτη πάσα από τον άξονα και χωρίς στήριξη στα άκρα. Οι γραμμές είχαν απόσταση, οι μέσοι δεν μπορούσαν να «σπάσουν» την πίεση και ο επιθετικός έμοιαζε αποκομμένος από κάθε μορφή τροφοδότησης. Το γεγονός ότι το 45λεπτο έκλεισε με μηδενική τελική προσπάθεια δεν ήταν απλώς στατιστικό στοιχείο, ήταν περιγραφή της εικόνας.
Στο δεύτερο ημίχρονο, αντί η ομάδα να πατήσει πάνω στο προβάδισμα και να ελέγξει ρυθμό και χώρους, κατέρρευσε μέσα σε λίγα λεπτά. Το πέναλτι που έφερε την ισοφάριση προήλθε από κακή αμυντική διαχείριση φάσης που δεν έκρυβε ιδιαίτερη δυσκολία, ενώ η αποβολή του Χόνγκλα – δύο κίτρινες σε τέσσερα λεπτά (!) – επιβεβαίωσε την πνευματική αστάθεια. Ωστόσο, ακόμη και πριν το αριθμητικό μειονέκτημα, ο Άρης δεν είχε δείξει στοιχεία ομάδας που ελέγχει αγώνα. Στο «11 εναντίον 11» η παραγωγή φάσεων ήταν ήδη προβληματική και η κυκλοφορία στατική.
Εκεί ακριβώς αναδεικνύεται και η ευθύνη του Μανόλο Χιμένεθ. Οι παρεμβάσεις του στο ημίχρονο δεν βελτίωσαν την εικόνα, την αποσυντόνισαν ακόμη περισσότερο. Για παράδειγμα, η ακατανόητη απόφαση να αποσυρθεί ο Φρίντεκ και να μετακινηθεί ο Γένσεν (σ.σ. σε 77’ έπαιξε σε τρεις θέσεις!) στο δεξί άκρο της άμυνας, τη στιγμή που το βασικό πρόβλημα δεν ήταν η αμυντική λειτουργία αλλά η αδυναμία δημιουργίας, έμοιαζε να απαντά σε λάθος ερώτημα. Οι μαζεμένες αλλαγές δεν έδωσαν ένταση ούτε καθαρό πλάνο, παρά μόνο περισσότερη σύγχυση ρόλων. Η εικόνα στο τελευταίο μισάωρο ήταν μιας ομάδας χωρίς αγωνιστική πυξίδα, που προσπαθούσε περισσότερο να κρατηθεί όρθια παρά να επιβληθεί. Κι όταν ρωτήθηκε για τις παρεμβάσεις του από τον πάγκο, φρόντισε να απαντήσει με δικαιολογίες και χωρίς να μπορέσει να εξηγήσει το γενικότερο πρόβλημα της ομάδας του.
Οι αριθμοί απλώς επιβεβαιώνουν αυτό που φαινόταν με γυμνό μάτι. Σε ολόκληρο το 90λεπτο ο Άρης κατέγραψε μόλις τέσσερις τελικές, με μία στην εστία (στο 94’ με τον Δώνη!), ενώ το πρώτο του κόρνερ ήρθε στο 86ο λεπτό. Το συνολικό του επιθετικό αποτύπωμα μεταφράστηκε σε ελάχιστες επαφές μέσα στην περιοχή του Βόλου και σε έναν δείκτη Χgoals που μετά βίας άγγιξε το 0,2. Αυτά τα δεδομένα δεν συνάδουν με ομάδα που κυνηγά ευρωπαϊκό εισιτήριο, αλλά με σύνολο που δυσκολεύεται να παράξει βασικές επιθετικές προϋποθέσεις.
Ιδιαίτερα αποκαλυπτική ήταν η εικόνα της κορυφής της επίθεσης. Ο Κουαμέ κινήθηκε μόνος, χωρίς ουσιαστική υποστήριξη, καταγράφοντας μηδενική απειλή. Όμως το ζήτημα δεν είναι προσωπικό. Το ίδιο έργο έχει επαναληφθεί και με τον Μορόν. Όταν δύο διαφορετικοί επιθετικοί εμφανίζονται εξίσου απομονωμένοι, το πρόβλημα δεν είναι τα χαρακτηριστικά τους, αλλά η απουσία οργανωμένου πλάνου ανάπτυξης. Οι στόπερ αναγκάζονταν να «χτίζουν» παιχνίδι από την πίσω ζώνη, χωρίς βοήθεια από τους μέσους, οι εξτρέμ έπαιρναν μπάλα με πλάτη και χωρίς χώρους, και η μετάβαση από άμυνα σε επίθεση γινόταν με καθυστέρηση.
Πέντε μήνες μετά την έναρξη της συνεργασίας με τον Ισπανό τεχνικό, η ομάδα δεν παρουσιάζει καμπύλη βελτίωσης. Οι τραυματισμοί αποτέλεσαν άλλοθι σε προηγούμενο διάστημα, όμως πλέον δεν εξηγούν την απουσία αυτοματισμών και τη σύγχυση ρόλων. Αντί να διακρίνεται σταδιακή πρόοδος, παρατηρείται στασιμότητα στα όρια του επικίνδυνου. Και στο Πανθεσσαλικό αυτό φάνηκε πιο καθαρά από ποτέ.
Η αλήθεια είναι ότι ο Άρης απέφυγε την ήττα περισσότερο χάρη στις επεμβάσεις του Αθανασιάδη και σε μία δόση τύχης, παρά λόγω αγωνιστικής υπεροχής. Όταν ο κορυφαίος σου παίκτης είναι ξανά εκείνος που υπερασπίζεται την εστία και όχι εκείνοι που οφείλουν να δημιουργούν και να σκοράρουν, τότε η ισορροπία είναι στρεβλή. Το ματς στον Βόλο δεν «έκλεψε» απλώς δύο βαθμούς από τον Άρη. Ανέδειξε με τον πιο καθαρό τρόπο ότι η ομάδα δεν έχει αποκτήσει - από το ξεκίνημα της σεζόν - συγκεκριμένη αγωνιστική ταυτότητα. Και όταν φτάνεις στο τελικό κομμάτι της σεζόν χωρίς να μπορείς να περιγράψεις το παιχνίδι σου με δύο προτάσεις, τότε το πρόβλημα δεν είναι συγκυριακό.
Η 5η θέση δεν απομακρύνεται μόνο βαθμολογικά. Απομακρύνεται γιατί, με αυτή την εικόνα, δεν προκύπτει πειστικό επιχείρημα ότι ο Άρης μπορεί να επιβληθεί. Και αυτό είναι το πιο ηχηρό συμπέρασμα από το Πανθεσσαλικό: όχι ότι χάθηκαν δύο βαθμοί, αλλά ότι δεν διαφαίνεται ο τρόπος να κερδηθούν οι επόμενοι.