Εντυπωσιακός, μυθικός, μαγικός; Πώς θα χαρακτήριζες έναν αθλητή που σημείωσε 83 πόντους; Ναι, 83! Απίστευτο και όμως, έγινε αληθινό! Ο Μπαμ Αντεμπάγιο έγραψε ιστορία χθες (10/03) πετυχαίνοντας 83 πόντους στο παιχνίδι των Μαϊάμι Χιτς με τους Ουάσινγκτον Γουίζαρντς και κατέγραψε τη δεύτερη υψηλότερη επίδοση σκοραρίσματος σε έναν αγώνα στην ιστορία του ΝΒΑ.
Ο Αμερικανός καλαθοσφαιριστής με την επίδοση του αυτή κατάφερε να μπει σε ένα κλειστό κλαμπ παικτών, όπως οι Ουίλτ Τσάμπερλεϊν και Κόμπι Μπράιαντ, όπου συναντώνται όσοι έχουν σημειώσει 80 ή περισσότερους πόντους σε έναν αγώνα. Πλέον, μόνο ο Τσάμπερλεϊν έχει πετύχει περισσότερους πόντους σε ένα παιχνίδι καθώς είχε «σπάσει» το φράγμα των 100 πόντων το 1962. Ο Αντεμπάγιο είχε 31 πόντους στην πρώτη περίοδο, έκλεισε το ημίχρονο στους 43 και συνολικά κατέγραψε 20/43 σουτ, 7/22 τρίποντα και 36/43 βολές.
Η μαμά που φρόντιζε για όλα
Έμαθε από μικρός να μην αφήνει τα πράγματα στην τύχη. Δε μπορούσε να κάνει και διαφορετικά καθώς έπρεπε να στηρίξει τη μαμά του και να την κάνει περήφανη. Η διαδρομή του δεν ήταν στρωμένη με ροδοπέταλα καθώς ο μπαμπάς του τους εγκατέλειψε όταν ήταν μικρός και η μητέρα του, Μέριλιν Μπλάουντ, έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι της για να προσφέρει στο παιδί της το καλύτερο δυνατό.
Η καθημερινότητα τους ήταν δύσκολη. Ζούσαν σε ένα τροχόσπιτο για να μειώσουν τα έξοδα. Η Μπλάουντ ξυπνούσε κάθε μέρα στις 5:45 το πρωί και του ετοίμαζε ζεστό πρωινό ενώ εκείνος κοιμόταν. Αφού ο Μπαμ έφευγε για το σχολείο, εκείνη περπατούσε μέχρι το Acre Station Meat Farm, όπου εργαζόταν ως ταμίας κερδίζοντας περίπου 12.000 δολάρια τον χρόνο. Όταν ο γιος της επέστρεφε από την προπόνηση μπάσκετ, εκείνη συνήθως είχε ήδη κοιμηθεί.
Τον έβλεπε να μεγαλώνει, να ψηλώνει... αλλά να ψηλώνει πολύ και μετά από συζητήσεις με τους προπονητές του στο Northside High School, στο μικρό Πάινταουν της ανατολικής Βόρειας Καρολίνας, ήταν βέβαιη ότι το παιδί της ήταν ένα ακατέργαστο διαμάντι της καλαθοσφαίρισης. Οι προπονήσεις του ήταν μια δύσκολη πίστα, όμως. Εκείνη δεν οδηγούσε και ζητούσε από τους προπονητές και διάφορους φίλους να τον μεταφέρουν όπου έπρεπε να πάει και να βεβαιώνονται ότι αποφεύγει μέρη, όπου εκείνη δεν ήθελε να βρίσκεται.
Ο Μπλάουντ ήξερε ότι το παιδί της ήταν καλός στο μπάσκετ αλλά σε καμία περίπτωση, δεν ήθελε να παρατήσει το σχολείο. Ζητούσε από τους καθηγητές του να τον βοηθούν με ιδιαίτερα μαθήματα, ώστε να εξασφαλίσει ότι θα είχε τις ακαδημαϊκές προϋποθέσεις για το κολέγιο, και από τον διευθυντή του σχολείου να του... τρίζει τα δόντια ώστε να παραμείνει ταπεινός και προσηλωμένος και στα μαθήματα του.
Το τροχόσπιτο έγινε πηγή έμπνευσης
Ο Μπαμ αγαπούσε ιδιαίτερα το άθλημα αλλά δεν άφηνε τα μαθήματα του, ήταν καλός μαθητής και κυρίως καλό παιδί. Έβλεπε τη μητέρα του να παλεύει καθημερινά για το πιάτο που είχε στο τραπέζι του, να έρχεται σπίτι κουρασμένη, να μην έχει δύναμη για τίποτα άλλο και σκεφτόταν ότι δεν της αξίζε να ζει με τέτοιο τρόπο. Έβαλε στόχο να βρει τρόπο να βγάλει τη μαμά του από εκείνο το τροχόσπιτο και να της προσφέρει ένα όμορφο σπίτι και χρόνο να ξεκουράζεται και να φροντίζει τον εαυτό της. Κάτι που δεν την είχε δει ποτέ να κάνει αφού έτρεχε για όλα και έβαζε σε προτεραιότητα το παιδί της.
Γνώριζε ότι στο μπάσκετ ήταν καλός και με σκληρή δουλειά θα μπορούσε να γίνει επαγγελματίας, να αγωνισθεί στο ΝΒΑ και να φέρει χρήματα στο σπίτι. Αποφάσισε να πάει στο Πανεπιστήμιο του Κεντάκι καθώς εκεί βρισκόταν ο Τζον Καλιπάρι, ένας προπονητής που είχε τη φήμη ότι βοηθούσε παίκτες να φτάσουν γρήγορα στο ΝΒΑ. Ήταν ένα όνειρο για εκείνον και συνάμα, ένας τρόπος να ενισχύσει οικονομικά το σπίτι. Μάλιστα, για να μην ξεχάσει το στόχο του έβαλε φόντο στο κινητό του το τροχόσπιτο της μητέρας του και όταν βρέθηκε στο δυναμικό των Μαϊάμι Χιτς τύπωσε και μια φωτογραφία με αυτό και την κρέμασε στο ντουλάπι του στα αποδυτήρια. Κάθε μέρα το κοιτούσε και θυμόταν ότι ο στόχος του ήταν ιερός.
Τα σκριν και η δοκιμασία των Χιτς
Στο Κεντάκι, όμως, τα πράγματα δεν ήταν ακριβώς όπως τα είχε φανταστεί. Ο προπονητής Τζον Καλιπάρι ήταν ξεκάθαρος μαζί του από την πρώτη στιγμή λέγοντας του ότι αν ήθελε να πετύχει, θα έπρεπε να επικεντρωθεί στα βασικά. Δεν θα κατέβαζε την μπάλα στο γήπεδο, ούτε θα σούταρε από μακριά, όπως είχε αρχίσει να κάνει στο λύκειο. Ο ρόλος του θα ήταν κάπως διαφορετικός καθώς θα έπρεπε να κάνει δυνατά σκριν, να «ρολάρει» προς το καλάθι και να αποτελεί τον αμυντικό πυλώνα της ομάδας. Ο Μπαμ Αντεμπάγιο τον άκουγε προσεκτικά, δεν έφερνε αντιρρήσεις και δούλεψε ακόμη πιο σκληρά. Μετά το τέλος των προπονήσεων πάντα έμενε στο γήπεδο για επιπλέον δουλειά και προσπαθούσε να βελτιώσει κάθε πτυχή του παιχνιδιού του. Είχε βάλει στόχο να βοηθήσει τη μαμά του να αλλάξει ζωή και για να το πετύχει αυτό ήξερε καλά ότι έπρεπε να είναι ένας ολοκληρωμένος παίκτης και στα δυο μισά του παρκέ.
Η αποφασιστικότητα και η προσήλωσή του δεν πέρασαν απαρατήρητες από τους προπονητές τους και όταν πλησίαζε το NBA Draft, αρκετές ομάδες άρχισαν να τον παρακολουθούν στενά. Στο Draft Combine εντυπωσίασε με την εργατικότητα και τη συγκέντρωσή του αλλά ορισμένοι εξακολουθούσαν να αμφιβάλλουν για το επιθετικό του παιχνίδι. Οι Μαϊάμι Χιτς αποφάσισαν να τον δοκιμάσουν σε μια απαιτητική προπόνηση πριν από το draft. Οι δοκιμασίες ήταν έντονες καθώς περιελάμβαν ασκήσεις ταχύτητας, αντοχής και άμυνας, σπριντ από τη μία άκρη του γηπέδου στην άλλη και συνεχείς μονομαχίες. Σε μία άσκηση αντανακλαστικών, μέλη του προπονητικού επιτελείου στέκονταν γύρω του και του πετούσαν μπάλες από διαφορετικές κατευθύνσεις. Ο Αντεμπάγιο τις έπιασε όλες. Δεν έκανε ούτε ένα λάθος. Κάποια στιγμή τον έβαλαν στη γωνία και του ζήτησαν να σουτάρει. Εκείνος τους απάντησε ότι μπορεί να ευστοχήσει στο 60% των προσπαθειών του. Εκείνη απόρησαν με την αυτοπεποίθηση του μικρού και τον δοκίμασαν. Έμειναν έκπληκτοι με το τελικό αποτέλεσμα καθώς ευστόχησε σε 31 από τα 50 σουτ που επιχείρησε!
Το πρώτο πράσινο λαμπάκι είχε ανοίξει ενώ το δεύτερο δε θα αργούσε καθώς όταν του ζήτησαν να μαρκάρει παίκτες της περιφέρειας, δε δίστασε και τα έδωσε όλα. Μετά από μερικές συνεχόμενες καλές άμυνες γύρισε προς τους ανθρώπους της ομάδας και τους φώναξε γεμάτος ένταση, δείχνοντας πόσο πολύ πίστευε στις δυνατότητές του. Εκείνη τη στιγμή, οι άνθρωποι του οργανισμού κατάλαβαν ότι δεν είχαν μπροστά τους απλώς έναν ταλαντούχο παίκτη αλλά έναν αθλητή με χαρακτήρα, αθλητικό εγωισμό και πείσμα. Στο draft οι Χιτς τον επέλεξαν φέρνοντας τον ένα βήμα πιο κοντά προς τον στόχο που είχε θέσει από παιδί, να αλλάξει τη ζωή της μητέρας του.
Η προσαρμογή του στο ΝΒΑ δεν ήταν ιδιαίτερα εύκολη. Στα πρώτα παιχνίδια είχε ελάχιστο χρόνο συμμετοχής αλλά δεν παραπονέθηκε ποτέ, δούλευε καθημερινά, πήγαινε πρώτος στις προπονήσεις και έφευγε τελευταίος και περίμενε την ευκαιρία. Όταν ήρθε η κατάλληλη στιγμή, ήταν έτοιμος. Κάθε παιχνίδι γινόταν όλο ένα και καλύτερος και εξελίχθηκε σε μια πολύτιμη επιλογή για την ομάδα. Η αφοσίωση, η άμυνα και η εργατικότητα που τον χαρακτήριζαν από μικρό παιδί, έγιναν η ταυτότητά του στο ΝΒΑ.
Τα «κλειδιά» για να αντέχει μια απαιτητική σεζόν στο ΝΒΑ
Ο Μπαμ Αντεμπάγιο γνωρίζει καλά ότι οι απαιτήσεις στο μαγικό κόσμο του ΝΒΑ είναι ιδιαίτερα αυξημένες και έχει σχεδιάσει μια ρουτίνα που τον βοηθά να έχει ενέργεια και να είναι έτοιμος για κάθε παιχνίδι. Κοιμάται τουλάχιστον οχτώ ώρες, πίνει αρκετό νερό και φροντίζει το σώμα του όχι μόνο με προπόνηση στο γήπεδο αλλά και με γυμναστήριο και βάρη. Πιέζει το σώμα του σε τέτοιο βαθμό που όταν βρίσκεται στο γυμναστήριο λέει «πονάω πραγματικά». Με αυτόν τον τρόπο, όταν είναι στο παρκέ δεν είναι τόσο πιασμένος και αναρρώνει πιο γρήγορα.
Βέβαια, δεν ακολουθούσε εξαρχής ένα σωστό πρόγραμμα διατροφής και άσκησης. Πίστευε ότι η πολύωρη προπόνηση ήταν αρκετή αλλά έμαθε ότι ουσιαστικά όλα αρχίζουν από την κουζίνα. Πώς; Όπως έχει εκμηστηρευτεί σε συνέντευξη του στο gq: «Πήγα στο Πανεπιστήμιο του Κεντάκι, και τότε το Κεντάκι ήταν το κορυφαίο πρόγραμμα για παίκτες που ήθελαν να πάνε στο NBA. Αυτό που δεν έβλεπε ο κόσμος ήταν πόσο σκληρές ήταν οι προπονήσεις. Κάναμε συνεχώς φυσική κατάσταση, scrimmage, πραγματικά περνούσαμε δοκιμασίες σε κάθε προπόνηση. Για μένα, ως παιδί 17-18 ετών, αυτό σήμαινε ότι πίστευα πως μπορούσα να τρώω ό,τι θέλω επειδή προπονούμουν τόσο πολύ. Λάτρευα την Domino’s και τα Insomnia Cookies. Αγόραζα πίτσα με λεπτή ζύμη και δύο χυμούς μήλου. Στα εκτός έδρας παιχνίδια, όταν επιστρέφαμε αργά, πολλές φορές αυτά ήταν τα μόνα μαγαζιά που ήταν ανοιχτά. Δεν το σκεφτόμουν. Έλεγα απλά «πεινάω, πρέπει να φάω». Μέχρι που μια φορά βγήκα να παίξω και ένιωθα απαίσια. Με σημάδεψε τόσο πολύ που για πέντε χρόνια δεν έφαγα ξανά Insomnia Cookies. Ο κόσμος νομίζει ότι η άσκηση τα λύνει όλα. Δεν είναι έτσι. Το σημαντικότερο είναι τι τρως. Όλα ξεκινούν από την κουζίνα».
Ποια ρουτίνα ακολουθεί πριν και μετά τον αγώνα;
Ακολουθεί μια αυστηρή και απόλυτα οργανωμένη ρουτίνα πριν από κάθε παιχνίδι φροντίζοντας το σώμα και την ενέργειά του μέχρι την ώρα του τζάμπολ. Όταν ο αγώνας είναι προγραμματισμένος για τις 7 το απόγευμα, ξυπνά το πρωί και τρώει πρωινό γύρω στις 7:30. Λίγο μετά τις 8:00 φεύγει από το σπίτι του για το γήπεδο, υπολογίζοντας περίπου 45 λεπτά διαδρομής λόγω της πρωινής κίνησης. Φτάνει στις εγκαταστάσεις της ομάδας γύρω στις 8:45 και ξεκινά την προετοιμασία του με θεραπεία και αποθεραπεία από τις 9:00 έως τις 9:30. Αμέσως μετά κατευθύνεται στο παρκέ για να πάρει μερικά επιπλέον σουτ πριν από το shootaround της ομάδας, το οποίο ξεκινά στις 10:00 το πρωί. Μετά την ολοκλήρωση της προπόνησης, ο Αντεμπάγιο έχει μια μικρή προσωπική… παράδοση καθώς παίζει ένα παιχνίδι σουτ με τους rookies της ομάδας ενώ στη συνέχεια κάνει ντους και επιστρέφει στο σπίτι του για να ξεκουραστεί.
Το μεσημεριανό του γεύμα έρχεται γύρω στη 1:00 ή 1:30. Τις ημέρες του αγώνα προτιμά κυρίως ζυμαρικά, ώστε να εξασφαλίσει την απαραίτητη ενέργεια και τους απαραίτητες υδατάνθρακες. Αργότερα προσπαθεί να πάρει έναν σύντομο ύπνο διάρκειας 20 έως 30 λεπτών. Ωστόσο, πολλές φορές η αδρεναλίνη και ο ενθουσιασμός του για το παιχνίδι δεν του επιτρέπουν να κοιμηθεί εύκολα. Το απόγευμα αρχίζει το δεύτερο κομμάτι της προετοιμασίας του. Γύρω στις 4:00 φεύγει ξανά από το σπίτι και φτάνει στο γήπεδο περίπου στις 4:30. Στις 5:00 μπαίνει στο παρκέ για επιπλέον σουτ και για να βρει ρυθμό πριν από την έναρξη του αγώνα. Πριν βγει τελικά στο παρκέ, επιστρέφει στα αποδυτήρια για ένα μικρό σνακ. Η αγαπημένη του επιλογή πριν από τον αγώνα είναι ένα κλασικό σάντουιτς PB&J, με φυστικοβούτυρο και μαρμελάδα, μαζί με λίγο φρούτο, που του δίνουν την απαραίτητη ενέργεια για το παιχνίδι.
Και μετά τον αγώνα; Ακολουθεί μια αυστηρή ρουτίνα, προσαρμοσμένη στην αποκατάσταση και την προετοιμασία για τον επόμενο αγώνα. Συχνά κάνει προπόνηση με βάρη μετά το παιχνίδι, εκτός αν έχει αγωνιστεί πάνω από 40 λεπτά, οπότε προτιμά να εστιάσει στην αποκατάσταση παρά στην ένταση. Το επόμενο βήμα είναι ένα καλό φαγητό. Ο προσωπικός του σεφ μπορεί να ετοιμάσει κάτι στο σπίτι ή, κάποιες φορές, η ομάδα επιλέγει να βγει για φαγητό. Όποια και αν είναι η επιλογή, η διατροφή του παραμένει προσεκτικά ελεγχόμενη, καθώς γνωρίζει ότι η σωστή τροφή είναι κρίσιμη για την ανάρρωση και τη συνολική απόδοση. Η αποκατάσταση περιλαμβάνει σάουνα και υπερβαρικό θάλαμο.
Το κλειδί είναι η πειθαρχία
Εκτός παρκέ παραμένει ένας ταπεινός και απλός άνθρωπος. Όπως παραδέχονται οι άνθρωποι που τον γνωρίζουν, δεν τον ενδιαφέρει το «φαίνεσθαι». Δεν αγοράζει πολυτελή αντικείμενα, δεν φορά εντυπωσιακά ρούχα και σκέφτεται τι και πως πρέπει να ξοδέψει. Όταν, μάλιστα, τον ρωτούν τι θέλει να αγοράσει με τα χρήματα που απέκτησε, η απάντηση είναι πάντα η ίδια: «Δεν χρειάζομαι τίποτα, μόνο τη μαμά μου».
Ο Αντεμπάγιο συνεχίζει να σκέφτεται τη μητέρα του σε κάθε βήμα της πορείας του. Ήταν, είναι και θα είναι ο κινητήριος μοχλός του. Ο επόμενος του στόχος, πλέον, είναι να καταφέρει να της αγοράσει ένα σπίτι στην εξοχή γιατί η Μέριλιν Μπλάουντ είναι άνθρωπος της επαρχίας, αγαπάει τη φύση και θέλει να βρίσκεται ανάμεσα σε δέντρα και λουλούδια.
Για τον ίδιο, η πειθαρχία είναι το κλειδί. Ζώντας στο Μαϊάμι, σε μια πόλη με έντονη νυχτερινή ζωή, καθημερινά έχει δυο επιλογές να βγει μετά το παιχνίδι ή να κοιμηθεί οκτώ ώρες για να είναι έτοιμος για την επόμενη πρόκληση; Η απόφασή του είναι πάντα ξεκάθαρη καθώς η φροντίδα του σώματος προηγείται, γιατί η μακροχρόνια επιτυχία απαιτεί συνέπεια και αυτοέλεγχο.