Η
εμφάνιση του Άρη στη Λάρισα δεν σηκώνει
πολλή ανάλυση, γιατί το συμπέρασμα είναι
προφανές: ήταν μια εικόνα βαθιά
απογοητευτική και προσβλητική. Όποιον
χαρακτηρισμό κι αν επιλέξει κανείς, στο
τέλος θα μοιάζει επιεικής. Γιατί ο Άρης
δεν ήταν απλώς κακός. Ήταν άδειος. Ήταν
εικόνα δήλωσης παραίτησης.
Και
αυτό που ενοχλεί περισσότερο από την
ήττα, κόντρα σε μία ομάδα που μέχρι χθες
(!) δεν είχε κερδίσει στο γήπεδό της,
είναι ο τρόπος και το γεγονός ότι ήρθε
λίγες μέρες μετά από έναν αποκλεισμό,
έναν χαμένο στόχο, σε ένα παιχνίδι όπου
η ομάδα όφειλε να δείξει αντίδραση.
Υποτίθεται ότι έψαχνε αντίδραση.
Αντί
γι’ αυτό, ο κόσμος που ταξίδεψε στη
Λάρισα (σ.σ. τεράστιο respect) είδε έναν Άρη
στα όρια του αδιάφορου, χωρίς ένταση,
χωρίς καθαρό μυαλό και χωρίς ίχνος
αποφασιστικότητας. Μια ομάδα που έμοιαζε
περισσότερο να έχει αποδεχθεί το τέλος
της σεζόν, παρά να παλεύει για να τη
σώσει. Είδε ποδοσφαιριστές χωρίς
προσωπικότητα και χαρακτήρα και έναν
προπονητή με θολωμένο μυαλό. Είδε ένα
γκρουπ σε πλήρη σύγχυση!
Απέναντι
σε μια ΑΕΛ που έπαιζε με την πλάτη στον
τοίχο και ήταν δεδομένο πως θα καταθέσει
ψυχή, ο Άρης παρουσιάστηκε πνευματικά
απροετοίμαστος. Αργός, προβλέψιμος και
χωρίς σχέδιο στο παιχνίδι του. Και εδώ
η ευθύνη βαραίνει σε μεγάλο βαθμό τον
προπονητή και το επιτελείο του, όπως
φυσικά και τους ποδοσφαιριστές, οι
οποίοι δεν ανταποκρίνονται στοιχειωδώς
στις προσδοκίες και τις απαιτήσεις.
Αλήθεια, για πόσο ακόμη θα είναι κι αυτοί
άμοιροι των ευθυνών τους; Ο Άρης στη
Λάρισα αντί να προσπαθήσει για το
χειρότερο, φάνηκε να προσπαθεί – γιατί
προσπάθεια θέλει κι αυτό – για να κάνει
το χειρότερο, βάζοντας όλο το γκρουπ σε
ακόμη πιο βαθιά αμφισβήτηση.
Με
τέτοιες εμφανίσεις, με αυτή την
αποκαρδιωτική εικόνα που εκπέμπει η
ομάδα, η συζήτηση για τον στόχο της 5ης
θέσης μοιάζει μακρινή. Και το πιο
ανησυχητικό είναι πως δεν υπάρχουν
εύκολα σημεία αισιοδοξίας. Ο Άρης στη
Λάρισα έβγαλε μία (!) φάση σε ροή αγώνα,
με τον Φατιγκά στο 28ο λεπτό. Η επόμενη
ήταν στο 80’ από ατομική ενέργεια του
Ράσιτς. Μία λεπτομέρεια που δείχνει τη
μεγάλη εικόνα του φετινού Άρη και δεν
απαιτούν ιδιαίτερη τακτική ανάλυση,
αλλά ποδοσφαιρική στοιχειώδη επάρκεια.
Ακόμα
κι αν υποθέσουμε ότι ο Άρης εγκλωβίστηκε
στην τακτική προσέγγιση του Σάββα
Παντελίδη, στο σχήμα με τρεις κεντρικούς
αμυντικούς, είναι αδιανόητο ότι δεν
βρήκε τρόπο αντίδρασης μετά το γρήγορο
γκολ που δέχτηκε. Όπως αδιανόητες είναι
και οι επιλογές που έγιναν από τον Μανόλο
Χιμένεθ. Σε ματς που βρίσκεσαι πίσω στο
σκορ και αποφασίζεις να μένεις χωρίς
καθαρό φορ, κάθε ελπίδα τελειώνει. Και
όταν δεν απειλείς μια ομάδα με από τις
χειρότερες εντός έδρας επιδόσεις, η
συζήτηση σταματά. Όταν θέλεις να
διεκδικήσεις αποτέλεσμα και χρησιμοποιείς
έναν παίκτη δίχως κίνητρο (βλ. Μορουτσάν),
που έχει ήδη ετοιμάσει βαλίτσες για να
φύγει από την ομάδα, τότε κάτι δεν πάει
καλά. Αλήθεια, ο Γιαννιώτας δεν χωρούσε
πάλι στην αποστολή;
Για
τον Άρη, η ήττα είναι το μικρότερο κακό.
Το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι παρουσιάζει
αυτή την εικόνα παραίτησης. Είναι νωρίς,
όμως, για λευκή πετσέτα. Η ευθύνη – εδώ
και καιρό - βαραίνει όλους. Από τον πρώτο
μέχρι τον τελευταίο στον οργανισμό. Και
οφείλουν να απολογηθούν σε έναν κόσμο
που συνεχίζει να στηρίζει, ακόμη κι όταν
βλέπει έναν Άρη κατώτερο των περιστάσεων.
