Ο Άρης κατάφερε ξανά το ακατόρθωτο. Να είναι καλύτερος, να ελέγχει το παιχνίδι, να έχει τη νίκη στα χέρια του και να τη χαρίζει απλόχερα στις καθυστερήσεις. Το γκολ που δέχτηκε από τον Λεβαδειακό στο 93’, στο 2-2, δεν του στέρησε απλώς δύο βαθμούς. Του αφαίρεσε και την τελευταία ευκαιρία ν’ αλλάξει το μοτίβο του, να ψάξει να βρει το δρόμο του.
Η φετινή σεζόν μοιάζει εγκλωβισμένη σε έναν φαύλο κύκλο. Ο Άρης δεν αποτυγχάνει μόνο όταν παίζει άσχημα. Αποτυγχάνει και όταν κάνει τα βασικά πράγματα σωστά. Και αυτό είναι το πιο ανησυχητικό. Το παιχνίδι στο «Κλεάνθης Βικελίδης» είναι απλώς ένα ακόμη παράδειγμα μιας ομάδας που δεν ξέρει να προστατεύει τον εαυτό της.
Ναι, η εμφάνιση με την ΑΕΛ ήταν τραγική, χωρίς καμία δικαιολογία. Ναι, ήταν μία εικόνα παραίτησης από μία ομάδα που θεωρητικά περίμενες ότι θα βγάλει αντίδραση μετά τον αποκλεισμό από το Κύπελλο. Αυτό δεν ισχύει όμως και με την εμφάνιση απέναντι στον Λεβαδειακό. Ο Άρης είχε τον έλεγχο, περιόρισε την ανάπτυξη των Βοιωτών, που έκαναν μόλις δύο ευκαιρίες on target, έβγαλε ένταση και, με εξαίρεση ένα σύντομο διάστημα στο ξεκίνημα του δευτέρου ημιχρόνου, δεν απειλήθηκε σοβαρά. Μέχρι που… απειλήθηκε από τον ίδιο του τον εαυτό.
Γιατί ό,τι ακολούθησε στις καθυστερήσεις δεν ήταν ατυχία. Ήταν αφέλεια. Πλάγιο άουτ υπέρ του Άρη, καμία σκέψη για διαχείριση, καμία πρόβλεψη, καμία στοιχειώδης ποδοσφαιρική πονηριά. Κανείς δεν σταματά τον παίκτη που ξεκινά το σπριντ, κανείς δεν κάνει το «έξυπνο» φάουλ που «πρέπει» να γίνει, κανείς δεν αναλαμβάνει ευθύνη. Και στη συνέχεια, ο Κωστή περνά τρεις παίκτες, λες και πρόκειται για προπόνηση. Ο Άρης ήταν πάλι soft και αφελής σε κρίσιμα σημεία. Και σε μία κατάσταση του αγώνα, που - όπως μου είπε χαρακτηριστικά ένας πρώην προπονητής της ομάδας σε επικοινωνία μας - εκεί «τρως την μπάλα!».
Η δήλωση του Μανόλο Χιμένεθ μετά το ματς: «παίξαμε σαν άνδρες και κάναμε λάθη σαν παιδιά» αποτυπώνει όλη την ουσία. Όμως και ο ίδιος έχει μερίδιο ευθύνης ως προς τη διαχείριση. Ο Χόνκλα ήταν εμφανώς κουρασμένος και παρέμεινε στο γήπεδο περισσότερο απ’ όσο άντεχε, σε ένα παιχνίδι που φώναζε για φρεσκάδα στο τέλος. Το ελαφρυντικό του Γαλανόπουλου υπάρχει, καθώς ο 28χρονος είχε ενοχλήσεις, αλλά δεν σβήνει την εικόνα. Οι αλλαγές που έγιναν στο τέλος, έγιναν ξεκάθαρα για να κερδίσει χρόνο, όχι τόσο για ν’ αλλάξει κάτι και να «θωρακίσει» την ομάδα.
Ο Άρης έχασε κάτι πολύ μεγαλύτερο από μια νίκη. Έχασε την ευκαιρία να πάρει ανάσα, να ηρεμήσει, να πάει με άλλο αέρα στο εκτός έδρας παιχνίδι με τον Παναιτωλικό. Αντί γι’ αυτό, πρόσθεσε ακόμη μία απογοήτευση σε μια χρονιά που έχει μετατραπεί σε μάθημα αυτοκαταστροφής. Όσο αυτή η ομάδα συνεχίζει να πληρώνει τα ίδια λάθη, όσες φορές κι αν είναι καλύτερη στο γήπεδο, το αποτέλεσμα θα είναι πάντα το ίδιο εάν δεν αλλάξει τη νοοτροπία της. Και στο ποδόσφαιρο, η ανωτερότητα χωρίς ουσία δεν έχει καμία αξία.
Ακολουθήστε τη σελίδα του metrosport.gr και στο google news
Μπείτε στην παρέα μας στο instagram
Κάντε like στη σελίδα μας στο facebook
Εγγραφείτε στο κανάλι του metrosport.gr και του Metropolis 95.5 στο youtube
Μαζί και στο spotify
