Όταν μια ομάδα δεν δημιουργεί, δεν παράγει ευκαιρίες και δεν σκοράρει, ο εύκολος δρόμος είναι να κοιτάξεις τον απόντα. Ο Άρης έπαιξε χωρίς τον Λορέν Μορόν στο Βόλο, αλλά το πραγματικό ερώτημα δεν είναι ποιος έλειπε. Είναι γιατί, πέντε μήνες μετά, εξακολουθεί να μην ξέρει πώς να επιτεθεί.
Η συζήτηση που άνοιξε μετά το παιχνίδι στο Πανθεσσαλικό ήταν (σχεδόν) αναμενόμενη. Ο Άρης παρατάχθηκε χωρίς τον Λορέν Μορόν, αφού ο ίδιος παραπονέθηκε ότι αισθάνεται ενοχλήσεις στον αχίλλειο, και η εικόνα επιθετικά ήταν φτωχή. Μηδενικές καθαρές ευκαιρίες, ένα γκολ από… αντίπαλο και μια γενικότερη αίσθηση αδυναμίας στο τελευταίο τρίτο.
Άρα, αν θέλεις να βρεις κάτι για να εξηγήσεις αυτή την εικόνα, πού καταλήγεις; «Έλειψε ο Μορόν». Εύκολο συμπέρασμα. Ίσως και βολικό για ορισμένους. Μόνο που το ποδόσφαιρο σπάνια εξηγείται τόσο απλοϊκά. Η δεύτερη φετινή απουσία του Ισπανού επιθετικού, συνέπεσε με μια περίοδο όπου ο ίδιος δεν βρίσκεται πολύ μακριά από τα στάνταρ του, βγάζει αδικαιολόγητες αντιδράσεις και νεύρα. Το timing της απουσίας του έριξε λάδι στη φωτιά. Μέχρι εκεί όμως.
Το πραγματικό πρόβλημα του Άρη δεν προσωποποιείται. Δεν είναι ζήτημα ενός σέντερ φορ που λείπει ή που δεν είναι στην καλύτερή του φάση. Ο Κουαμέ, που αντικατέστησε τον Μορόν στην κορυφή, κινήθηκε μόνος, χωρίς ουσιαστική υποστήριξη, καταγράφοντας μηδενική απειλή. Το ίδιο έργο που παίζει δηλαδή κι όταν μπροστά είναι ο Ισπανός.
Στο Βόλο φάνηκε ότι η επιθετική δυσλειτουργία είναι δομική. Όποιος κι αν παίξει στην κορυφή, μοιάζει αποκομμένος. Ο επιθετικός, όπως και να λέγεται, δεν τροφοδοτείται. Οι αποστάσεις είναι μεγάλες, οι γραμμές δεν «κουμπώνουν» και το transition γίνεται περισσότερο με ελπίδα παρά με σχέδιο.
Το ερώτημα λοιπόν στον Άρη δεν είναι αν λείπει ή όχι ο Μορόν, ή με την παρουσία του αν θα τελείωνε καλύτερα μια φάση. Γιατί στην ουσία της κουβέντας, αυτή η φάση δεν δημιουργήθηκε ποτέ. Το πραγματικό ερώτημα είναι γιατί ο Άρης δεν παράγει φάσεις με κανονικότητα και ορθολογισμό; Γιατί το επιθετικό του πλάνο μοιάζει θολό; Γιατί η ανάπτυξη εξαρτάται από ατομικές εμπνεύσεις και όχι από επαναλαμβανόμενους μηχανισμούς;
Εδώ μπαίνει στο κάδρο ο Μανόλο Χιμένεθ. Ο Ισπανός τεχνικός βρίσκεται στον πάγκο πέντε μήνες. Διάστημα επαρκές για να περάσει αρχές, αυτοματισμούς, μια ξεκάθαρη ταυτότητα. Κι όμως, ο Άρης εξακολουθεί να δείχνει ομάδα που ψάχνει τον εαυτό της στο γήπεδο. Που δεν έχει σταθερό μοτίβο ανάπτυξης, ούτε σαφή ιεραρχία ρόλων στο δημιουργικό κομμάτι.
Αν η ομάδα κυνηγά ρεαλιστικά την 5η θέση, δεν μπορεί να στηρίζεται μόνο στην ποιότητα ορισμένων μονάδων ή στην ατομική έμπνευση μιας στιγμής. Χρειάζεται συνοχή. Χρειάζεται ένταση χωρίς την μπάλα, αλλά και καθαρό πλάνο με αυτήν. Χρειάζεται οι χαφ να πατούν περιοχή, τα εξτρέμ να συγκλίνουν με σκοπό και όχι από συνήθεια, οι πλάγιοι μπακ να δίνουν πλάτος την κατάλληλη στιγμή και όχι μηχανικά.
Το πιο ανησυχητικό δεν είναι ότι ο Άρης έμεινε χωρίς «καθαρή» τελική στο Βόλο. Είναι ότι δεν έδειξε πώς σκοπεύει να τις δημιουργήσει στα επόμενα παιχνίδια. Κι όταν απομένουν μόλις πέντε παιχνίδια για το φινάλε της κανονικής περιόδου, ο χρόνος δεν είναι σύμμαχος. Είναι αντίπαλος. Ο Μορόν θα επιστρέψει. Πιθανότατα θα ξαναβρεί και τα γκολ. Το ζήτημα λοιπόν είναι πώς θα επιστρέψει κι αν θα επιστρέψει σε μια ομάδα που ξέρει πώς να τον αξιοποιεί ή σε ένα σύνολο που συνεχίζει να περιμένει από εκείνον να λύσει προβλήματα που είναι συλλογικά. Γιατί στο σύγχρονο ποδόσφαιρο, καμία απουσία δεν εξηγεί τα πάντα. Αλλά και καμία παρουσία δεν αρκεί για να τα καλύψει. Ο Μορόν αυτή τη στιγμή – στην προκειμένη η απουσία του από το Βόλο- είναι απλά το δέντρο. Το… δάσος είναι το πρόβλημα.
Ακολουθήστε τη σελίδα του metrosport.gr και στο google news
Μπείτε στην παρέα μας στο instagram
Κάντε like στη σελίδα μας στο facebook
Εγγραφείτε στο κανάλι του metrosport.gr και του Metropolis 95.5 στο youtube
Μαζί και στο spotify
