Εκεί που τα δάκρυα στέρεψαν τη μία ημέρα. Ποτάμι έτρεξαν την άλλη. Για τα αετόπουλα που πλέον, πετούν στον παράδεισο μαζί με τα άλλα αδικοχαμένα βαθιά πιστά στην Ιδέα του ΠΑΟΚ, παιδιά. Και για αυτά αλλά και για το ποτάμι ψυχών το οποίο πλημμύρισε το «Μακεδονία» δάκρυα πλημμύρισαν τον κόσμο…
Μέσα στο κρύο και την βροχή χιλιάδες ΠΑΟΚτσήδες - καβαλώντας τα δίκυκλα τους - υποδέχθηκαν τις σορούς των αδελφών τους, τα οποία έπεσαν κρίμα κι άδικα στο βωμό του καθήκοντος (όπως αυτοί το αντιλαμβάνονται και τους κατανοούμε απόλυτα…) εκστρατεύοντας για ένα ακόμη μέτωπο των μαχών τους για την Ιδέα τους! Ήταν βαθιά συγκλονιστικό το αντίκρισμα της εικόνας με τους λαβωμένους μεν, από το κτύπημα της μοίρας φιλάθλους του «δικέφαλου» ορθούς δε, στον δρόμο της ανείπωτης θλίψης και της ατελεύτητης οδύνης!
Ράγισαν … Μάτωσαν στο αντίκρισμα της συγκλονιστικής εικόνας των χιλιάδων ΠΑΟΚτσήδων ήδη ψυχές έμψυχων αλλά κι άψυχων! Υπερβολή… Ναι, καθώς υπερβολή είναι αλήθεια με χαμένη ψυχραιμία. Κι οι ραγισμένες ψυχές έγιναν συντρίμμια με τον βουβό πόνο της Τούμπας στη μνήμη των αετόπουλων που βρήκε μπαμπέσικα ο Χάρος στο φτερό. Τέτοιες μνήμες πονούν, όπου να αγγιχθούν. Ξέρουν στον ΠΑΟΚ. Γενεές τώρα, με αυτόν τον πόνο …καρφί μπηγμένο στην ψυχή τους ζουν. Το μεγαλείο του ΠΑΟΚτσήδικου κόσμου αλώβητο κόντρα στον πόνο που τρώει την ψυχή όπως η σκουριά το σίδερο…
Λύγισε κι ο ελληνισμός απανταχού της γης με τα αδυσώπητα κτυπήματα της μοίρας στον ΠΑΟΚ.. Τον γονάτισαν. Για να αναδυθεί από τα βάθη της ψυχής του – ως στεντόρεια - η κραυγή του πόνου: Γιατί Θεέ μας;
Έτσι ώστε να δικαιωθεί το ρηθέν, με τον πρωτοσέλιδο τίτλο της, εκ της «Μέτροσπορ» ο οποίος απήχησε την ψυχοσύνθεση κάθε υγιώς σκεπτόμενου φιλάθλου εκτός κι εντός συνόρων. Της «Μέτροσπορ» η οποία ως φωνή της Θεσσαλονίκης, της Μακεδονίας, της Βόρειας Ελλάδας τόσο λείπει και τόσο κοστίζει που λείπει…
Συνάμα, εξ ων συνέβησαν να αναδύεται από τα βάθη του μυαλού μας - επίσης, ως στεντόρεια – η κραυγή: Γιατί ρε, άνθρωποι;
Η εικόνα της καταστροφής στον δρόμο καρμανιόλα της Ρουμανίας έπαιζε κι έπαιζε τηλεοπτικά ασταμάτητα; Ποιος ήθελε να ζει και να ξαναζεί τον όλεθρο; Το απόλυτο θέατρο του παραλόγου της τηλεθέασης. Ισοπέδωση της ανθρωπιάς, καθ’ ημάς! Με το να ακούμε και να βλέπουμε ότι καθείς και καθεμία, κατά κανόνα, σκεφτόταν κι απερίσκεπτα έλεγε. Κατά κανόνα, έτσι; Εξαίρεση το Metropolis (αποδείχθηκε περίτρανα ο σημαντικότατος ρόλος του στη Θεσσαλονίκη, στη Μακεδονία, στη Βόρεια Ελλάδα) κι η ΕΡΤ…
ΥΓ 1: Μπράβο στην Πολιτεία. Τα αντανακλαστικά της στην τραγωδία ήταν απρόσμενα εντυπωσιακά.
ΥΓ 2 : Ιβάν Σαββίδη και Τέλη Μυστακίδη τις οικογένειες των αδικοχαμένων αετόπουλων και τα μάτια σας! Ιερό το καθήκον σας…
ΥΓ 3 : Εκπληκτική η διαχείριση της τραγωδίας από τη Ρουμανία. Άνθρωπος που την ξέρει απ’ έξω κι ανακατωτά (και τον εκτιμούμε…) κι ήταν εκεί τόνισε πως η συμπεριφορά πάντων και πασών εκεί ήταν συγκινητική!
ΥΓ 4 : Όσο για τον αγώνα; Με το μυαλό… κρυφές ματιές. Με την ψυχή όμως, σφαλιστή!
ΥΓ 5 : Τα λόγια είναι περιττά αλλά… Κουράγιο Χριστέ και Παναγιά μας σε μανάδες και πατεράδες που έχασαν τα σπλάχνα τους…
