Δεν ήταν ένας απλός πανηγυρισμός. Δεν ήταν μια αυθόρμητη εικόνα της στιγμής. Ήταν μια αγκαλιά που «μίλησε» δυνατά, σε όσους ήθελαν να την ακούσουν. Η κίνηση των παικτών του Άρη προς τον Μανόλο Χιμένεθ, μετά το γκολ του Μορόν, αποκάλυψε περισσότερα για την κατάσταση της ομάδας απ’ όσα έδειξε το ίδιο το 90λεπτο.
Το ποδόσφαιρο έχει έναν παράξενο τρόπο να αποκαλύπτει την αλήθεια του. Όχι πάντα μέσα από το σκορ ή την εικόνα του παιχνιδιού, αλλά μέσα από στιγμές που κρατούν ελάχιστα δευτερόλεπτα. Μία τέτοια στιγμή εκτυλίχθηκε στο «Κλεάνθης Βικελίδης», αμέσως μετά το γκολ του Λορέν Μορόν απέναντι στον Παναιτωλικό, σε ένα παιχνίδι που άνοιξε το δρόμο στον Άρη για την πρόκριση στα προημιτελικά του Κυπέλλου.
Ο Μορόν δεν πανηγύρισε απλώς. Έδειξε κατεύθυνση. Και οι συμπαίκτες του την ακολούθησαν. Όλοι μαζί, προς τον πάγκο. Προς τον Μανόλο Χιμένεθ. Σε λίγα δευτερόλεπτα, ο Ισπανός τεχνικός βρέθηκε στο επίκεντρο μιας ομαδικής αγκαλιάς που δύσκολα μπορεί να περάσει ως τυχαία ή ασήμαντη. Τέτοιες στιγμές δύσκολα τις συναντάς, πόσω μάλλον στον φετινό Άρη, που από νωρίς βυθίστηκε στην εσωστρέφεια που καλλιέργησαν κάποιοι.
Ίσως γιατί τέτοιες εικόνες δεν εμφανίζονται σε ομάδες που είναι «σπασμένες». Δεν γεννιούνται σε αποδυτήρια που βράζουν. Και σίγουρα δεν σκηνοθετούνται. Προκύπτουν αυθόρμητα, όταν υπάρχει κοινός παρονομαστής και εσωτερική συνοχή. Κάτι που στον Άρη έμοιαζε να αναζητείται επίμονα το προηγούμενο διάστημα.
Γι’ αυτό και, προσωπικά, η συγκεκριμένη στιγμή είχε μεγαλύτερο βάρος ακόμη και από την αγωνιστική υπεροχή του πρώτου ημιχρόνου. Περισσότερη αξία από τον τρόπο με τον οποίο η ομάδα «καθάρισε» την υπόθεση πρόκριση. Γιατί τα 90 λεπτά τελειώνουν. Οι σχέσεις, όμως, μένουν και καθορίζουν το αύριο.
Δεν έχει τόση σημασία αν προηγήθηκαν κουβέντες ή αν όλα έγιναν σε μια στιγμή ενστίκτου. Το μήνυμα έφτασε εκεί που έπρεπε. Οι παίκτες στάθηκαν δίπλα στον προπονητή τους, σε μια περίοδο που η πίεση και η κριτική είχαν ξεπεράσει τα όρια της αυστηρότητας και άγγιξαν τη στοχοποίηση.
Ο Χιμένεθ άντεξε. Διαχειρίστηκε καταστάσεις, κράτησε ισορροπίες και – το σημαντικότερο – δεν έχασε τα αποδυτήρια. Αυτό το κέρδισε και φάνηκε με τον πλέον καλύτερο τρόπο. Και χθες, χωρίς δηλώσεις και μεγάλα λόγια, οι ποδοσφαιριστές του τού το αναγνώρισαν δημόσια. Με τον πιο καθαρό τρόπο. Ήταν μία στιγμή αποσυμφόρησης για όλο το γκρουπ.
Γιατί στον επαγγελματικό αθλητισμό μπορείς να κερδίσεις παιχνίδια με ταλέντο, ποιότητα και μεταγραφές. Δεν μπορείς, όμως, να χτίσεις πορεία χωρίς να είσαι ομάδα. Και αν κάτι πρόδωσε αυτή η αγκαλιά, ήταν ότι ο Άρης, έστω και μέσα από αντιξοότητες, δείχνει να ξαναβρίσκει τον εαυτό του.
