Οι γηπεδούχοι σοβαροί και πειθαρχημένοι, δεν άφησαν το παραμικρό περιθώριο στους αντιπάλους τους, να πιστέψουν ότι θα έφευγαν από την Τούμπα, με κάτι «παραπάνω» από αυτό που πήραν. Δεν μιλάμε φυσικά για μια σούπερ - απόδοση, αλλά για μια εμφάνιση που είχε κάποια χαρακτηριστικά στοιχεία, τα οποία έλειψαν κατά συρροή σε αρκετά παιχνίδια της τρέχουσας αγωνιστικής περιόδου.
Χθες λοιπόν είδαμε μια διαφορετική αγωνιστική συμπεριφορά. Η οποία δεν πέρασε απαρατήρητη από κανέναν. Πολύ περισσότερο ελπίζουμε από το «βλέμμα» και ως εκ τούτου και από τη «διαπίστωση» του Ρουμάνου κόουτς. Και τι ήταν αυτό που εξέπληξε ευχάριστα και απουσίαζε εμφανέστατα από άλλα παιχνίδια των περσινών πρωταθλητών; Η ταχύτητα του συνόλου, η πίεση στον αντίπαλο, το πάθος και η διεκδικητικότητα. Είδαμε να κερδίζονται μάχες «ένας με έναν», να φτάνουν πρώτοι στην διεκδίκηση της μπάλας, σχεδόν σε ολόκληρη τη διάρκεια του αγώνα και τέλος να βρίσκουν σιγά – σιγά τον καλό τους εαυτό, παίκτες που γλίτωσαν από τον κανιβαλισμό τον οποίο «υπέστησαν» αφελέστατα και ανόητα, από συγκεκριμένους μυαλοπώλες και στραβοστόμηδες. Ναι, το επαναλαμβάνουμε. Χθες είδαμε παίκτες μαχητές πεισματάρηδες και αποφασισμένου, να κερδίζουν τις περισσότερες μονομαχίες και να διατηρούν ακέραιο το συναίσθημα της ασφάλειας και της βεβαιότητας, ότι αυτή τη φορά δεν πρόκειται να συμβούν όλα εκείνα τα απίθανα και αυτοκτονικά, που στοίχισαν σωρεία βαθμών. Ήταν καλύτερος ο νικητής. Το πίστεψε από την αρχή και το επέβαλε στη συνέχεια με τον τρόπο που αναφέραμε στην εισαγωγή μας. Γιατί ήταν (το επαναλαμβάνουμε) σοβαρός, πειθαρχημένος και μαχητής. Και το κυριότερο διεκδικητικός!
Στο προτελευταίο παιχνίδι της regular season, η ομάδα υπερασπιζόμενη κατά κάποιο τρόπο τα «κεκτημένα» (αν μπορούμε βέβαια βάση των αρχικών φιλοδοξιών να θεωρήσουμε κάτι τέτοιο, την διασφάλιση της 4ης θέσης), έδειξε μια «διάθεση» - αν θέλετε – να προχωρήσει με συνέπεια, σε μια προσπάθεια περαιτέρω βελτίωσης που αν συνεχιστεί, πολύ σύντομα θα φέρει αποτελέσματα στη μεγάλη μάχη των πλέι οφ.
Ασφαλώς λοιπόν ο χθεσινός ΠΑΟΚ είχε αρκετούς παίκτες σε εξαιρετική κατάσταση. Ο «αχρησιμοποίητος» - έστω και για λόγους ανταγωνισμού – Παβλένκα, εξέπεμπε ψυχραιμία, νηφαλιότητα και σιγουριά. Καλός ο Σαστρέ αυτή την φορά, χωρίς ανεβάσματα, αλλά και δίχως λάθη στα μετόπισθεν ο φιλότιμος Μπάμπα. Απέφυγε τις ασυνεννοησίες το δίδυμο των κεντρικών αμυντικών (Κετζιόρα - Βιετέσκα) και είχε η ομάδα ένα ζωντανό κύτταρο στο κέντρο της, με την παρουσία στο βασικό σχήμα αυτή τη φορά, τον καταδικασμένο σε όλα τα παιχνίδια να είναι αλλαγή για να διορθώσει την κατάσταση, Μαντί Καμαρά. Μαχητής ο Οζντόεφ. Όπως πάντα πηγή ανάτασης ψυχολογικής ο «πολεμιστής» Ζίβκοβιτς. Για τον Σαμάτα τα είπαμε στην εισαγωγή μας. Η ενέργεια του στο πρώτο γκολ με την ασίστ που έσωσε στον Τάισον, ήταν «όλα τα λεφτά». Αρχίζει πλέον να διαφαίνεται μέσα από τα τελευταία του παιχνίδια, ποιος θα είναι ο ταλαντούχος Κωνσταντέλιας. Ακούραστος όχι μόνον στις… εμπνεύσεις, αλλά και σε ένα αδιάκοπο τρέξιμο για να μαζέψει μπάλα ακόμη και από την άμυνα του, ο νεαρός ωριμάζει και υπόσχεται κατά την προσωπική μας άποψη, νέες εκπλήξεις. Ο «γερόλυκος» (Τάισον) έβγαλε το μεροκάματο.
Τέλος, η αγωνιστική που έληξε δεν άλλαξε το σκηνικό της τετράδας, με τη νίκη του Ολυμπιακού να δείχνει πως οι ερυθρόλευκοι είναι το απόλυτο φαβορί για τον τίτλο. Σε αντίθεση με την ΑΕΚ, η οποία έχει να διαχειριστεί πλέον ένα «εύφλεκτο υλικό» που από στιγμή σε στιγμή μπορεί να φουντώσει μια πυρκαγιά. Ο Άρης στα παιχνίδια που όφειλε να υπερασπιστεί τις προοπτικές του για την διεκδίκηση της 4ης θέσης, φάνηκε κατώτερος των περιστάσεων.
