Το χθεσινοβραδινό (19/2) παιχνίδι είχε εξαρχής χαρακτήρα ειδικών συνθηκών, λόγω των σημαντικών απουσιών. Αυτό, όμως, δεν μπορεί να αποτελεί άλλοθι για την εικόνα που παρουσίασε ο ΠΑΟΚ.
Η συνολική αίσθηση που άφησε το ματς ήταν πως ο ΠΑΟΚ δεν έδωσε τη βαρύτητα που απαιτείται σε ένα τέτοιο ευρωπαϊκό παιχνίδι, σαν να υπήρχε μια σιωπηρή αποδοχή ότι «μέχρι εδώ ήταν αρκετά».
Και αν αυτό είναι επιλογή, τότε είναι λάθος.
Αμυντικές επιλογές χωρίς συνοχή
Όταν πας σε ένα τέτοιο παιχνίδι με βασικές ελλείψεις, δεν πειραματίζεσαι στην άμυνα. Δεν γίνεται να παρατάσσεσαι με τρεις αλλαγές στην αμυντική γραμμή, με δίδυμο στόπερ τον Βολιάκο και τον Λόβρεν και αριστερά τον Τέιλορ. Η αμυντική συνοχή ήταν ανύπαρκτη, ενώ η ανάπτυξη από πίσω πρακτικά δεν λειτούργησε ποτέ. Το πρώτο γκολ προήλθε από κακή απομάκρυνση του Λόβρεν, ο οποίος αναγκάστηκε να παίξει με το «κακό» του πόδι. Δεν μιλάμε για ένα απλό ατομικό λάθος, αλλά για συνέπεια μιας λανθασμένης αρχικής επιλογής.
Κέντρο χωρίς ένταση – λάθος ανάγνωση αντιπάλου
Απέναντι σε μια ισπανική ομάδα που αγωνίζεται με 3-4-3 και αναπτύσσεται σταθερά από τον άξονα, δεν γίνεται να την αφήνεις να κάνει το παιχνίδι της χωρίς πίεση. Η Θέλτα κυκλοφορούσε ανενόχλητη την μπάλα, την ώρα που ο ΠΑΟΚ είχε μόλις 10 φάουλ, 6 πετυχημένα τάκλιν έναντι 9 και 27 κερδισμένες μονομαχίες έναντι 39 σε ένα ματς μάλιστα με διαιτητή που άφηνε τις επαφές και ήθελες να το κερδίσεις.
Στο κέντρο η εικόνα ήταν απογοητευτική. Ο Μάντι Καμαρά έδειχνε εκτός ρυθμού και χωρίς ένταση, σχεδόν αδιάφορος. Δεν υπήρξε πίεση, δεν κόπηκε ο ρυθμός των Ισπανών, δεν έγινε προσπάθεια να χαλάσει το παιχνίδι τους.
Και όμως, όσες λίγες φορές ο ΠΑΟΚ κατάφερε να τους ωθήσει στα άκρα, εκείνοι έχασαν την μπάλα ή την έβγαλαν πλάγιο άουτ. Αυτό όμως δεν αξιοποιήθηκε ποτέ συστηματικά.
Αποστάσεις, αργή πρώτη πάσα και ένας επικίνδυνος παίκτης… ελεύθερος
Οι αποστάσεις ανάμεσα στην άμυνα και το κέντρο ήταν τουλάχιστον 20 μέτρα, κάτι που ακύρωσε κάθε προσπάθεια σωστής ανάπτυξης από πίσω. Η πρώτη πάσα ήταν αργή και προβλέψιμη, χωρίς παίκτη που να μπορεί να δώσει ρυθμό και καθαρή σκέψη.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, άφησες και τον πιο επικίνδυνο παίκτη της Θέλτα, τον Ιάγο Άσπας, να κινείται ελεύθερα ανάμεσα στις γραμμές. Σε τέτοια ευρωπαϊκά παιχνίδια, αυτό δεν συγχωρείται.
Επίθεση χωρίς τροφοδότηση
Στην επίθεση, ο Χρήστος Ζαφείρης πάλευε ουσιαστικά μόνος του. Όχι γιατί δεν προσπάθησε, αλλά γιατί η μπάλα δεν έφτανε ποτέ σωστά. Χωρίς στήριξη, χωρίς δεύτερες μπάλες, χωρίς βοήθεια από το κέντρο.
Το πραγματικό παράδοξο των αλλαγών
Και εδώ φτάνουμε στο πιο χαρακτηριστικό σημείο του αγώνα. Χάνεις 0–2 και αντί να βάλεις επιθετικό, κάνεις αλλαγές στην άμυνα. Αυτό από μόνο του δείχνει ότι κατάλαβες πως η αρχική αμυντική επιλογή ήταν λανθασμένη.
Και μόλις τη διόρθωσες, τι συνέβη;
Ο ΠΑΟΚ ισορρόπησε, μείωσε με ένα πολύ όμορφο γκολ, έβαλε τη Θέλτα μέσα στην περιοχή της, την ανάγκασε σε καθυστερήσεις και έφτασε μια ανάσα από την ισοπαλία.
Το ερώτημα είναι απλό: αφού η διόρθωση δούλεψε, γιατί δεν έγινε νωρίτερα;
Τι φοβήθηκες; Το επόμενο παιχνίδι με τη Λάρισα;
Η ευθύνη εδώ βαραίνει ξεκάθαρα τον Ραζβάν Λουτσέσκου.
Συμπέρασμα
Αν στον οργανισμό ΠΑΟΚ έχει επιλεγεί ότι η Ευρώπη σταματά εδώ και όλο το βάρος πέφτει στο Πρωτάθλημα, προσωπικά διαφωνώ. Μεγάλη ομάδα δεν γίνεσαι μόνο με εγχώριες νίκες. Γίνεσαι με ευρωπαϊκές πορείες, με ημιτελικούς, με τελικούς, με παρουσίες που χτίζουν μέταλλο.
Το Πρωτάθλημα το θέλουμε, αλλά όχι με επιλογές που μας στερούν ευρωπαϊκό μέλλον.
Δεν θα πω ότι χάθηκαν οι ελπίδες. Ένα γκολ είναι η διαφορά. Αν όμως επαναληφθεί μια τόσο άνευρη εικόνα στο κέντρο, δύσκολα θα έρθει η πρόκριση. Και το χειρότερο απ’ όλα;
Δεν θέλω καν να σκέφτομαι ότι αυτό έγινε από επιλογή.
