Τρία χρόνια συμπληρώνονται από εκείνη τη μοιραία νύχτα, της 28ης Φλεβάρη του 2023, οπότε συνέβη το αδιανόητο σιδηροδρομικό δυστύχημα των Τεμπών. Όλοι μάθαμε για τα δύο τρένα που κινούνταν στην ίδια γραμμή, που συγκρούστηκαν μετωπικά, για την έκρηξη που ακολούθησε και για τους 57 ανθρώπους που έχασαν τη ζωή τους εκείνη τη νύχτα.
Η Ελλάδα ξημέρωσε γονατισμένη, όλοι μαζί συμμετείχαμε και συμμετέχουμε ακόμη σε ένα συλλογικό πένθος, θρηνώντας τους ανθρώπους που έφυγαν τόσο άδικα, τόσο πρόωρα. Τρία χρόνια μετά, έχουμε μείνει με την πίκρα της μη απόδοσης ευθυνών. Της μη απονομής δικαιοσύνης.
Έτσι μάθαμε ότι:
εκείνο το βράδυ τίποτα δε λειτουργούσε σωστά
ο σταθμάρχης ήταν μόνος του και μάλιστα ήταν ανίκανος για αυτό το πόστο
δεν λειτούργησε κανένα σύστημα διασφάλισης αποτροπής του δυστυχήματος
δεν προστατεύθηκε του πεδίο του δυστυχήματος
τα χώματα από το μπάζωμα πετάχτηκαν σε ένα οικόπεδο μακριά από το πεδίο
μετά τη σύγκρουση ακολούθησε έκρηξη
μετά τη σύγκρουση κάποιοι ήταν ζωντανοί και ακολούθως κάηκαν
Δεν μάθαμε ποτέ:
αν τώρα λειτουργούν όλα σωστά
αν τώρα μπορούμε να νιώσουμε ασφάλεια ανεβαίνοντας σε ένα τρένο
ποιος τοποθέτησε τον σταθμάρχη σε αυτή τη θέση
γιατί ο σταθμάρχης ήταν μόνος του
αν τώρα λειτουργούν τα συστήματα ασφαλείας
γιατί έγινε το μπάζωμα του πεδίου και μάλιστα εντός ωρών μετά το δυστύχημα
γιατί χάθηκαν τα βίντεο της πορείας της εμπορικής αμαξοστοιχίας
Αυτές είναι μερικές μόνο σκέψεις. Άλλες τόσες σκέψεις οδηγούν σε ερωτήσεις που ζητούν απαντήσεις. Σε ένα μήνα περίπου θα αρχίσει η “δίκη των Τεμπών” στη Λάρισα. Όλοι περιμένουμε ακόμη να αποδοθεί δικαιοσύνη. Όλοι θέλουμε να μάθουμε ποιος (ή ποιοι) φταίει τελικά.
Κανένας μας δεν ξέχασε. Τα παιδιά μας σκέφτονται τους συνομήλικούς τους που ήταν στο τρένο. Εγώ και οι συνομήλικοί μου σκεφτόμαστε τα παιδιά που χάθηκαν σαν να είναι δικά μας παιδιά. Όλοι μας είμαστε στο πλευρό των συγγενών. Άλλωστε, πώς θα μπορούσαμε αλλιώς.
