Με
λίγο ιδρώτα και χωρίς καθόλου άγχος
πέρασε ο ΠΑΟΚ από τη Λεωφόρο στον πρώτο
ημιτελικό του Κυπέλλου. Εκτός από το
0-1 κέρδος είναι και η εξοικονόμηση
δυνάμεων που έκανε γιατί το πρόγραμμα
των αγώνων που τον περιμένουν είναι
σκληρό και αδυσώπητο.
Από
θέαμα, δυο-τρεις ενέργειες του Τάϊσον,
η φοβερή ντρίπλα του Πέλκα που τον έβγαλε
απέναντι στον Λαφόν, αλλά έχασε τη μεγάλη
ευκαιρία που ο ίδιος δημιούργησε και
έτερον ουδέν. Από ουσία, όμως, μπόλικη.
Κι αν δύο μόνο από τις τέσσερις κλασικές
ευκαιρίες του πρώτου ημιχρόνου κατέληγαν
σε γκολ, η νίκη θα είχε εξασφαλιστεί από
νωρίς και θα μπορούσε να εξελιχθεί σε
θρίαμβο που θα ακύρωνε τον λόγο ύπαρξης
της ρεβάνς.
Ο
ΠΑΟΚ έκανε «επαγγελματική» εμφάνιση,
με τη σοβαρότητα που έπρεπε, με το
ελάχιστο τρέξιμο που χρειαζόταν, με τις
ευκαιρίες που έφταναν ακόμη και για
σαρωτική νίκη, αλλά και με αποφυγή λαθών
που θα έδιναν το δικαίωμα στον μονίμως «ζαλισμένο» φετινό Παναθηναϊκό να
συνέλθει. Ουσιαστικά, κινδύνεψε μόνο
μία φορά στο κοντινό σουτ άουτ του Τετέη
και μία ακόμη στην κεφαλιά του Τετέη, που απέκρουσε με απίθανο πλονζόν ο
Τσιφτσής.
Προφανώς
θα βλέπαμε περισσότερα ωραία πράγματα
αν έπαιζε ο Κωνσταντέλιας, αλλά τελικά
σημασία έχει ότι ο σκοπός επετεύχθη,
έστω και αν χρειάστηκε να γίνει αυτή η
απρόσεκτη και άγαρμπη ενέργεια του
Καλάμπρια πάνω στον Γιακουμάκη για να
προκύψει το πέναλτι που οδήγησε στη
νίκη. Ακόμη και έτσι, πάντως, πιστώνεται
στον Γιακουμάκη το πάθος του για μάχη
και η σωστή τοποθέτησή του, που ήταν το
κλειδί για να κερδηθεί αυτό το πέναλτι.
Οπως πιστώνεται και η πολύ ψύχραιμη και
εύστοχη εκτέλεσή του.
Ως
ομάδα, λοιπόν, ο ΠΑΟΚ λειτούργησε μια
χαρά, αλλά και μεμονωμένα ο κάθε παίκτης
είχε καλή απόδοση. Κανείς δεν έβγαλε
μάτια, κανείς όμως δεν έμεινε και πίσω.
Ο μόνος που σε τρεις-τέσσερις περιπτώσεις
με... εκνεύρισε με επιπόλαιες ενέργειες
ήταν ο Οζντόεφ. Αλλά «κατάπιε» πάλι
τόσα χιλιόμετρα που «συγχωρείται».
Η
τρελή κούρσα των συνεχόμενων και δύσκολων
αγωνιστικών υποχρεώσεων που άρχισε με
το που μπήκαμε στον Φεβρουάριο συνεχίζεται
την Κυριακή στο... φιλόξενο «Κλεάνθης
Βικελίδης». Και με τη σκέψη, υποχρεωτικά,
και στη ρεβάνς με τον Παναθηναϊκό. Αμέσως
μετά έρχεται το ντέρμπι με την ΑΕΚ και,
στο καπάκι, το πρώτο ματς με τη Θέλτα.
Μιλάμε για παράνοια. Μιλάμε για τρομερά
δύσκολη διαχείριση παικτών, συναισθημάτων,
πνευματικής κούρασης και σωματικής
καταπόνησης.
Μέχρι
τις 19 του μήνα ο ΠΑΟΚ δίνει τέσσερα
δύσκολα ματς, στις 22 παίρνει μια ανάσα,
αν μπορούμε να το πούμε κι αυτό, με την
ΑΕΛ στη Λάρισα και στις 26 δίνει τη ρεβάνς
με τη Θέλτα στην Ισπανία. Μόνο που βλέπεις
αυτό το πρόγραμμα κουράζεσαι. Πού να
παίζεις κιόλας...
Αν
δεν το δεις βήμα-βήμα, παιχνίδι-παιχνίδι,
όπως το λένε οι προπονητές και πρώτος
απ' όλους ο Λουτσέσκου, δεν γίνεται να
αντέξεις στην πίεση. Παίζεις κάθε αγώνα
σαν να είναι ο τελευταίος της σεζόν. Δεν
υπάρχει άλλη λύση. Και αφήνεις τον
προπονητή να μοιράσει σε όσο το δυνατόν
περισσότερους παίκτες σωματική και
ψυχολογική επιβάρυνση για να αντέξει
η ομάδα. Ναι, επαγγελματίες είναι οι
ποδοσφαιριστές, αλλά respect
και
γι' αυτούς και για τον προπονητή όταν
καλούνται να ανταποκριθούν σε τόσο «φορτωμένο» και απαιτητικό πρόγραμμα
αγώνων. Για να τα λέμε όλα...
ΥΓ.
Στέλιος
Απ. Γρηγοριάδης
